استاد سمندریان که بود؟

او معتقد بود بازیگر قبل از هر چیز باید متن را بفهمد.

در کلاس‌هایش، بازیگر فقط دیالوگ حفظ نمی‌کرد؛ بلکه:

• هدف هر شخصیت را تحلیل می‌کرد.

• روابط میان شخصیت‌ها را می‌شناخت.

• پیشینه و جهان ذهنی کاراکتر را بررسی می‌کرد.

• دلیل هر جمله و هر سکوت را پیدا می‌کرد.

برای او، متن نمایش‌نامه مثل یک موجود زنده بود که باید کشف می‌شد.

سمندریان با بازیگریِ صرفاً احساسی مخالف بود.

او می‌گفت بازیگر خوب کسی است که «می‌اندیشد».

به همین دلیل در تمرین‌ها مدام سؤال می‌پرسید:

او بازیگر را به تحلیل‌گر شخصیت تبدیل می‌کرد، نه صرفاً اجراکننده دیالوگ.

یکی از مهم‌ترین اصول او «راست بودن» بود.

سمندریان از بازی‌های اغراق‌آمیز، ادا و ژست‌های مصنوعی دوری می‌کرد.

او معتقد بود:

به همین دلیل، شاگردانش یاد می‌گرفتند احساسات را «نشان ندهند»، بلکه آن‌ها را «تجربه کنند».

سمندریان به شدت به نظم اهمیت می‌داد.

برای او بازیگری یک شغل جدی و حرفه‌ای بود، نه صرفاً یک علاقه.

در کلاس‌هایش:

• حضور به‌موقع مهم بود.

• تمرین مداوم ضروری بود.

• آمادگی ذهنی و جسمی انتظار می‌رفت.

• بازیگر باید مسئولیت نقش خود را می‌پذیرفت.

او هنرمند را انسانی متعهد می‌خواست، نه فقط بااستعداد.

بخش مهمی از آموزش او به «بیان» اختصاص داشت.

سمندریان معتقد بود صدا ابزار اصلی بازیگر است.

شاگردانش روی:

• تنفس صحیح

• وضوح کلمات

• ریتم گفتار

• موسیقی جمله‌ها

• قدرت انتقال احساس از طریق صدا

کار می‌کردند.

به همین دلیل بسیاری از بازیگران تربیت‌شده در مکتب او، بیان بسیار قدرتمندی داشتند.

او تئاتر را یک هنر جمعی می‌دانست.

در متد سمندریان، بازیگر یاد می‌گرفت:

• به بازیگر مقابل گوش بدهد.

• واکنش واقعی نشان دهد.

• صحنه را با دیگران بسازد، نه اینکه فقط خودش دیده شود.

• به کار گروهی احترام بگذارد.

او معتقد بود بازیگری خوب، حاصل «گوش دادن» است، نه فقط حرف زدن.

شاید مهم‌ترین بخش متد آموزشی سمندریان همین بود.

بسیاری از شاگردانش می‌گویند او فقط بازیگری یاد نمی‌داد؛ بلکه انسان بودن را آموزش می‌داد.

او شاگردانش را تشویق می‌کرد:

• کتاب بخوانند.

• موسیقی گوش کنند.

• نقاشی ببینند.

• به جامعه و آدم‌ها دقت کنند.

• تجربه‌های زندگی را جدی بگیرند.

زیرا باور داشت بازیگر، بدون شناخت زندگی، نمی‌تواند انسان‌های روی صحنه را باورپذیر خلق کند.

استاد حمید سمندریان برای من فقط یک معلم بازیگری نبود. او به من یاد داد که هنر از «تکنیک» شروع نمی‌شود؛ از «دیدن» شروع می‌شود. در کلاس‌های او یاد گرفتم قبل از هر اجرا، باید انسان‌ها را بشناسم، به احساسات خودم گوش بدهم و با صداقت روی صحنه حضور داشته باشم. شاید مهم‌ترین میراث او برای شاگردانش همین بود: اینکه بازیگری، پیش از آنکه یک حرفه باشد، راهی برای شناخت عمیق‌تر زندگی است.